امروز روز هجده آبان ماه

يعنی درست نقطه ی آغاز اشتباه!

يعنی خدا ويار دو تا بال کرده بود!

بال مرا گرفت و مرا کاشت توی راه!

دکتر زبان لعنتی ام را بلد نبود!

با يک سرم مرا به زمين دوخت ، بی گناه!

آنقدر زندگی کمرم را مچاله کرد -

- جای دو بال شد دو عدد نقطه ی سياه!

آغاز من برای خدا يک اشاره بود

اما برای من همه ی عمر درد و آه ...

گيرم خدا به خلوت خود خو گرفته بود

من را به يک اشاره چرا کرد بی پناه ؟!!

........

ماهی شده بود باورش

    تور اگه بندازن سرش

    میشه عروس ماهیها

    شاه ماهی میشه همسرش

    ماهی باورش نبود

    تور  اگه بندازن سرش

     نگاه گرم ماهیگیر

     میشه نگاهه آخرش

آب ، بابا ، انار ، سارا ، در.....

بچگی ، سادگی ، صداقت ، پر

خنده های بدون دندان و _

- گریه های جدایی از مادر !

آب ، بابا ، انار .... می خوردیم

شب چله ، که ریخت بر دفتر!

تب دلشوره های اول صبح

درس های نخوانده تا آخر !

آب ، بابا ، انار ، سارا.....رفت

مثل من توی عالمی دیگر

توی دنیای بی سر انجامی

توی دنیای بد و یا بدتر؟!

آب ، بابا .... دو سال من را برد

خاک کنکور را بریزم سر

تا نپرسند دائما از او :

- دخترت را نمی دهی شوهر؟!

* * *

آب ..... شد شور و شوق کودکیم

توی تزریق ایده و باور

توی ترفند های بی پایان

توی کمبود های یک دختر .....

يکديگر را دوست بداريد اما از عشق زنجير مسازيد.

جامهای يکديگر را پر کنيد اما از يک جام منوشيد.

از نان خود به يکديگر هديه دهيد اما هر دو از يک قرص نان تناول نکنيد.

دلهايتان را به هم بسپاريد اما به اسارت يکديگر ندهيد.

در کنارهم بايستيد،اما نه بسيار نزديک:

از آن که ستونهای معبد به جدايی،بار بهتر کشند،

و بلوت و سرو در سايه هم به کمال رويش نرسند.

تو به من خنديدی

و نميدانستی

من به چه دلهره از باغچه ی همسايه

سيب را دزديدم

باغبان از پی من تند دويد

سيب را در دست تو ديد

غضب آلود به من کرد نگاه.

سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز،

سالهاست در گوش من آرام،

                                       آرام

خش خش گام تو تکرار کنان،

می دهد آزارم

ومن انديشه کنان

غرق اين پندارم

که چرا،

          خانه ی کوچک ما

                                 سيب نداشت

در پی آن نگاه های بلند،

حسرتی ماند

                  و آه های بلند!

-----------------------------------------------------------------------------------------

امروز من آزادم.من بی دردم.ديگه وقتی يک قلم و يک برگه ی سفيد دستم بياد،جز نام خودم از هيچ اسم ديگری سياه نمی شه.جز خودم هيچ کس ديگری لايق اشکهای من نبود.ديگه نيازی به دلداری کسی نيست،ديگه حتی دوست ندارم کسی برام گريه کنه،چون خودم برای خودم گريه ميکنم.بدترين لحظاتم را کسی رقم زد،که بيشترين علاقه را بهش داشتم ،اما امروز آزادم.                              

امشب به تنگنای غم و اندوه،آتش به نامه های تو افکندم،اينک منم که بر سر اين آتش،از رنج می گدازم و خرسندم!

يادمه بهش گفتم اون دوستت دارم ها،همين بود؟!گفت نه،کمتر از اين بود!

وقتی من فرزند خود را از دست می دهم، رنج من به خاطره اين نيست که او رفته،بلکه به خاطره اين است که من تنها مانده ام.من مهمم نه او.

سهم من اين است:

سهم من،

آسمانی است که آويختن پرده ای آن را از من می گيرد،

زمينی است که فرش زيره پاهايم آن را از من می گيرد،

و دوستی است که فاصله،آن را از من گرفته است.

در مسير زندگی هيچ راهی نيست به جز آنها که ما به وجود آورده ايم،هيچ مطلوبی نيست، مگر ما طلب کرده باشيم.

هر که هر گونه بخواهد، می بيند.هر چه بخواهد به دست می اورد.

هر گونه که بخواهد فکر می کند.و تو منتظره چه نشسته ای؟

چرا خود را هدر ميدهی؟

خداوند آن زمان که تو را آفريد بر خود آفرين گفت.اين يادت بماند!